Lintrob, Inka-tern, Vlakteviscacha, Barons mantella, Grote zwevers: de meest ongewone dieren

Op onze planeet leven talloze wezens waar de meeste mensen zich niet eens van bewust zijn. Sommigen van hen verbazen door hun uiterlijk, anderen door hun gedrag, en weer anderen lijken rechtstreeks uit sciencefictionfilms te komen.

In deze reeks gaan we verder met het verkennen van de meest ongewone bewoners van de wilde natuur — zeldzame, verbazingwekkende en vaak weinig bekende dieren uit alle uithoeken van de aarde. Vandaag maak je kennis met nieuwe vertegenwoordigers van de fauna, wiens eigenschappen en levenswijze zelfs ervaren zoölogen blijven verbazen.

Lintrob

De lintrob, ook wel gevlekte rob genoemd, is een zeldzame zeehondensoort die zijn naam dankt aan zijn bijzondere vacht. Volwassen mannetjes hebben een zeer contrasterende tekening — een overwegend donkere, bijna zwarte achtergrond met witte banden die het lichaam op meerdere plaatsen omringen. Vrouwtjes hebben een vergelijkbaar patroon, maar minder contrasterend; hun basiskleur is lichter en de banden kunnen samenvloeien en zijn vaak nauwelijks zichtbaar.

Lintrobben komen voor in de Arctische en Subarctische gebieden van de Grote Oceaan, met name in de Beringzee en de Zee van Ochotsk.

Tussen het ijs kiezen ze vlakke witte ijsschotsen, zelfs hoge — de dieren kunnen zeer goed uit het water springen. Ze controleren het ijs zorgvuldig, inspecteren het door er meerdere keren op te springen voordat ze er een plek kiezen om te rusten. Eenmaal op het ijs verliezen ze hun waakzaamheid, waardoor ze gemakkelijker te benaderen zijn dan andere zeehonden.

Een volwassen lintrob voedt zich voornamelijk met vis, koppotigen en soms schaaldieren.

Interessant feit

Wanneer deze zeehonden in netten terechtkomen, doen ze alsof ze dood zijn.

Meer interessante feiten over lintrobben vind je in ons artikel “Lintrob: Het leven van een van de meest mysterieuze bewoners van het noordpoolgebied”.

Inka-tern

De inka-tern valt op door zijn asgrijze verenkleed en de witte, gekrulde veerpluimen van ongeveer 5 cm lang aan weerszijden van de snavelbasis.

De inka-tern broedt aan de rotsachtige kust van Peru tot Noord-Chili. In de winter trekt hij naar kustgebieden van Ecuador tot Centraal-Chili. Sinds 2004 wordt de status van deze vogel door de Internationale Unie voor het Behoud van de Natuur ingeschaald als “gevoelig”, aangezien de populatie van de inka-tern aanzienlijk is afgenomen.

De inka-tern is ongeveer 40 cm groot en weegt ongeveer 190 gram. Hij maakt geluiden die enigszins lijken op het miauwen van een kat.

De inka-tern jaagt in de koude, maar visrijke Peruaanse stroom. Vaak volgt hij vissersboten om resten van hun vangst te bemachtigen. Hij volgt ook zeeleeuwen, walvissen en aalscholvers om vis te vangen die door hen is opgejaagd.

Meer interessante feiten over deze vogel vind je in ons artikel “Inka-tern: Zeevogel met snor”.

Vlakteviscacha

De vlakteviscacha is een zoogdiersoort uit de familie van de chinchilla’s. Mannetjes hebben kenmerkende zwarte snorharen en stijve bakkebaarden, en zijn bovendien aanzienlijk groter dan de vrouwtjes. De vlakteviscacha is een groot knaagdier, met een gewicht tot 9 kg.

Deze dieren leven in Noord-, Centraal- en Oost-Argentinië, Zuid- en West-Paraguay en in het zuidoosten van Bolivia.

Viscacha’s leven in kolonies die kunnen bestaan uit enkele dieren tot honderden. Ze bouwen zorgvuldig ontworpen holen die decennialang worden bewoond door opeenvolgende kolonies.

Vlakteviscacha’s verzamelen takken en zware voorwerpen om de ingang van hun hol af te sluiten. Wanneer ze in de buurt van menselijke nederzettingen leven, verzamelen ze vaak bezems, tafels, tuingereedschap, brandhout, snuisterijen, stukken beton en allerlei door mensen gemaakte voorwerpen om het hol af te dekken.

Meer interessante feiten over dit dier vind je in ons artikel “Vlakteviscacha: een verbazingwekkend knaagdier uit de chinchillafamilie”.

Barons mantella

Mantella baroni is een soort kleine giftige kikker die voorkomt op Madagaskar. Deze kikker staat ook bekend onder namen als Barons mantella, bontgekleurde gouden kikker of giftige Madagaskarkikker.

Volgens schattingen heeft deze familie het eiland Madagaskar 76–87 miljoen jaar geleden gekoloniseerd, zich in geïsoleerde omstandigheden ontwikkeld en zich aangepast qua verspreiding en soortenrijkdom op het eiland.

Hij leeft in moerasbossen, beekjes, bamboebossen, bosranden en langs rivieren.

De Barons mantella voedt zich voornamelijk met mieren, maar eet ook een aantal andere soorten geleedpotigen zoals kevers, spinnen en mijten.

Het eten van mijten stelt deze dieren in staat om hoge concentraties farmacologisch actieve alkaloïden via hun huid af te scheiden, wat hen giftig maakt voor roofdieren. Hun felle kleur dient als een waarschuwingssignaal dat het inslikken gevaarlijk kan zijn en ziektes kan veroorzaken.

Grote zwevers

Grote zwevers zijn drie soorten grote zwevende buideldieren uit het geslacht Petauroides, die allemaal voorkomen in Oost-Australië. Het zijn de grootste zwevende buideldieren ter wereld. Ze gebruiken hun pluizige vlieghuiden om tot 100 meter tussen bomen te zweven. Ook wikkelen ze zich in hun membranen, die ze gebruiken als dekens om warm te blijven.

Tot 2020 werden ze als één soort beschouwd. De drie soorten verschillen in grootte: de noordelijke grote zwever wordt slechts zo groot als een kleine buidelrat, terwijl de zuidelijke grote zwever zo groot wordt als een huiskat. De centrale grote zwever is qua grootte een tussenvorm van deze twee.

Deze dieren zijn nogal onhandig op de grond, maar zeer behendig in bomen en tijdens het zweven. Hun lichaam is bedekt met een dikke vacht die hun zichtbare omvang vergroot, en ze hebben een lange, pluizige staart van 44 tot 53 centimeter. Aan weerszijden van hun lichaam hebben ze vlieghuiden die zich uitstrekken van de elleboog tot de enkel, waarmee ze gecontroleerd kunnen zweven.

Grote zwevers zijn vooral ’s nachts actief, wanneer ze in de hoogste delen van het bos op zoek gaan naar voedsel. Overdag brengen ze het grootste deel van hun tijd door in boomholten, waarbij elk dier tot wel 20 verschillende schuilplaatsen binnen zijn leefgebied gebruikt.

Meer interessante feiten over grote zwevers vind je in ons artikel “Grote zwevers: verbazingwekkende zwevende buideldieren uit Australië”.